©copy Joop Nederpelt.

Joop Nederpelt reikt jaarlijks de ODSC prijzen uit.

Anton Geesink, een oud-ploegmaat van me, nodigde mij uit in 1967 voor een trip naar Los Angeles. Op één van de vrije dagen kwamen we in de buurt van San-José en zagen Jim Drake en wat kornuiten stoeien met iets totaal nieuws voor de surfsport, althans voor ons. Drake noemde het een Baja-board. Het bracht me op het idee om te vragen “Stuur zo’n ding eens op naar Nederland. Misschien word ik er enthousiast voor.” Pas in 1969 ontving ik het board en dat was oorzaak van “nieuw leven”. Ik had een surfboard met een zeiltje erop, een Windsurf. Verwoed en soms vloekend leerde ik er mee om te gaan. Een handleiding was er niet; was immers de eerste met zo’n speeltje.

Dus afkijken kon ook niet. Pas nadat ik totaal uitgeput en vermoeid was, stopte ik, geen rekening houdend dat ik met een “surfplankje”van 24 kg(!) terug moest lopen. Wanneer ik naar de waterkant liep om het maar weer eens te proberen had ik al na 100 meter mensen achter me aan die dachten “Hij gaat weer. Kunnen we weer even lachen”. Ontelbare malen plonsde ik het water in en altijd maar het tuig bovenop me, tot vermaak van de toeschouwers langs de kant.

Eén van de anekdotes uit het nieuwe boek "de wind in mijn vrind", dat is uitgekomen in 2011, vanwege het 40 jarig bestaan van de windsurfsport.